Nie wszystko złoto, co się świeci, czyli o metamorfozie w sypialni.

Jest boom.

Boom na złoto. We wnętrzach.

złoto u kaszmirowych,

vogue z mintgrey.pl, m.monroe z dawanda.pl, świecznik: westwing

Pamiętacie listę marzeń?

Kaszmirowa już dawno mówiła, że po skandynawskich monochromatycznych wnętrzach (albo po zimie) ludzie się rzucą na kolory.

Srebro to nie kolor, to baza u Kaszmirowych. Najlepiej stare, obdrapane.

Ale złoto to już kolor.

Kaszmirowa prawie sobie poobgryza nadgarstki, żeby nie zamalować w domu wszystkiego na biało.

Na pierwszy ogień poszła sypialna, bo tutaj Kaszmirowa najbardziej lubi spędzać czas (hehe, wink, wink). Tzn. jest to jedyne pomieszczenie w domu, bez toalety, które się da przed dzieciątkami zamknąć na klucz.

Wymarzona sypialnia to poważna sprawa.

Podobnie jak czarne zasłony, które z powodu zaćmy wzrokowo umysłowej Kaszmirowa zakupiła do swojej i tak ciemnej, bo północnej sypialni. Tu jest dowód.

(tzn. było lato a Kaszmirowa nie potrafi spać, jak jest jasno).

Pościel upolowana w czarny piątek, to bawełniane objawienie w kolorze spranej szarości.

I te babcine falbanki!

Kaszmirowa poleca polowanie na przeceny w Zarze. Jak żyje, nie kupiła jeszcze niczego w tym sklepie w regularnej cenie.

pościel z zara home a filiżanka z westwinga, tacka też zary

 no, cudny ten szarutki, nieprawdaż?

falbanki rozkoszy

 i puchate podusie

szara bawełna a tyle radości!

Białe zasłony. W sensie: kremowe. Wymarzone. Za krótkie. Kto skracał? Kaszmirowa!

Na całe szczęście to tylko taśma krawiecka z Ikei i po praniu powinno się odkleić.

Bo się odklei, prawda?!

za krótkie zasłony z ikei, ale przynajmniej są białe!

Kaszmirowa się kocha w świeczkach. W poprzednim życiu pewnie była strażakiem, któremu płacono na akord, za ugaszone pożary.

stolik nocny tez już czeka na wymianę na inny, drewniany

W szale złotych zakupów Kaszmirowa zapragnęła różowego. 

Są na to dowody.

O tym, że kocham biały kolor

postanowienia noworoczne

a w saloniku powolutku, pomalutku, robi się biało

"Obca" to trzeba przeczytać, jeśli ma się nadmiar wolnego czasu ;-)

Telewizor nigdy nie jest fotogeniczny, nawet jeśli router jest sprytnie ukryty w Szynelu

...no, chyba, że jest w nim Hugh! i mój ukochany Love Actually

troszkę zieleni, zanim zawita u nas choinka.
Prawdziwa, bo tak mi kazał Minister Środowiska :)

słońce maluje impresjonistyczne obrazy, ja tylko trzymam srajfona

wianek. Jednakowóż nie-czerwony i dzieci mają foszka

zielono-srebrny wianek- fanaberia starej matki umęczonej kolorami

a na szafce na buty zamieszkała piękna gwiazda

kolejna srebrna twinkle-twinkle przy lampce

biały krokus, już przekwitł, teraz kolej na amarylisa

Mydlenie oczu i nagrody

Jestem beznadziejną gadżeciarą, sroczką-zbieraczką i jak twierdzą zawistni oślepioną konsumpcjonizmem bezmyślną zakupoholiczką.

Piękne przedmioty sprawiają, że moje serce bije szybciej.

Oczywiście, że zakupami mszczę się mentalnie na moim ubogim dzieciństwie i gram na nosie ładniejszym ode mnie koleżankom. Czyli wszystkim moim koleżankom, jak się tak lepiej zastanowię.

(czy ja wspominałam już, że mój psychiatra ma z tego doktorat?!)

Nieodwzajemnioną* miłością darzę djory i szanele. 

Lecz pochylam się też nad szlachetnym minimalizmem.

(Zdarza się, pamiętajmy jednak, że barok i rokokoko to moje imiona z bierzmowania)

Wzruszają mnie fairtrady i ręcznie wyrabiane mydełka. 

(Tzn. wiem, że w Chinach ośmioletnie dzieci też ręcznie wyrabiaja mydełka dla djorów* i szanelów* właśnie, ale umówmy się, że to mnie nie wzrusza a wkurza bardziej)

Trafiłam kiedyś u Agaty  na Ministerstwo Dobrego Mydła i wsiąkłam.

Nienawidzę firm, które mają takie fajne hipsterskie nazwy (kto mi kazał się nazwać jakimś kaszmirem?!!) .

Z tej całej zadrości zamówiłam zatem worek mydła, choć nie jestem ekologicznym freekiem. Jestem freekiem, po prostu, bez żadnych hipsterskich przyimków**

No i patrzcie, jakie to wszystko piękne i jak idealnie nadaje się do zdjęć do blożka:

Mus nagietkowy

Olej i mus

Mydła, od góry: marchewkowe, rozmarynowe i kawowe

Przepraszam, mam przymus opisywania zdjęć, zatem "mydło i gąbka"

Odkąd używam mydła rozmarynowego niestraszny mi lanczyk na Zbawixie. Jestę hipsterem ;-)

Mydło rozmaryn, olejek z orzechów laskowych i mus nagietkowy

Wszystko to pięknie zapakowane, pełne naturalnych składników. Mydła pachną dobrą zielarnią. Mojemu synkowi bardzo smakuje (?!) marchewkowe, moje ulubione to kawowe, bo wszystko, co kawowe, to moje ulubione. Córka podkrada mi mus. 

Acha! A jakie słodkie maile dostajesz z Ministerstwa, jak złożysz zamówienie! Czujesz się częścią jakieś większej, lepszej rodziny, takiej rodziny o której czytałaś tylko w Ani z Zielonego Wzgórza. I to Cię wzrusza, bo zawsze chciałaś być ruda i mieć Gilberta za męża. 

Drogie Ministry! Nigdy nie sądziłam, że mydło da mi tyle wzruszeń! Trzymam kciuki za Wasz biznes! (przepraszam za te wykrzykniki!, chyba za dużo kawy wypiłam!). Wpis nie jest sponsorowany!

A teraz natarta olejem z orzechów laskowych, jędrna niczym szesnastoletnia Norweżka pójdę drwa rąbać (tak na mnie działa ten zapach, no)


p.s. Bardzo dziękuję mojej obecnie ulubionej koleżance Luizie, za wyróżnienie tzn. liebster blog award. Jest to mega-wspaniałe uczucie, że jednak komuś się podoba, to, co tutaj piszę. I że oprócz męża, ktoś to czyta, dobrowolnie. Tzn. mąż czyta chyba jednak pod przymusem, w sumie. 

Jak tylko rozkminię, co i jak, będzie o tym cały, osobny wpis.

Luiza rozczuliła mnie opisując mój styl jako nieco pijany, jednakże ja z tego miejsca chciałabym zapewnić całą moją grupę AA i mamusię, że mam na imię Edyta i jestem trzeźwa. 




*pięćset złotych za kremik?! Bez jaj, zajączku!

** niech mnie ktoś zabije, czy eko- to przyimek?! chyba nie? Jednakowóż, gdybyż jakaś purystka językowa powiedziała, co to jest to całe eko, tobym napisała właściwie. Przyrostek?! Przedrostek?! Matura moja była taaak dawno temu i obawiam się, że nawet w liceum nie byłam dobra z tej całej gramatyki. 

WRZESIEŃ NA INSTAGRAMIE , czyli wszyscy piszą o sobie, tylko ja piszę o MNIE :D

Mądrzy a przede wszystkim poczytni blogerzy radzą:

nie pisz o sobie, bo to nikogo nie obchodzi. Well...

Niestety, na niczym innym się nie znam (wszyscy myślą o sobie, tylko ja myślę o mnie, jak mówił Kubuś Puchatek), więc niniejszy wpis dedykuję mojej nienarodzonej karierze blogerskiej.

Moją karierę fotograficzną wyraźnie sponsoruje literka I jak Instagram.

We wrześniu jedliśmy:

owoce

owoce z miodem, czyli węgle i jeszcze raz węgle

babeczki z torebki

tak, tak węglowodanki, mniaam, czekoladka, mniam

dyń nie jedliśmy, bo były za piękne

i miały biedronki, a to już za dużo białka

Chodziliśmy po sklepach ogrodniczych

fotografować dynie

Na balkonie sadziliśmy

hortensje i wrzosy a także chryzanemy, które nie okazały się aż tak fotogeniczne

W domu szpanowaliśmy wiecznie zielonymi monsterami i posterami wiecznie żółtymi

o! happy days!

Szpanowaliśmy też szanelami

red lips

i vogami

kawa i gazetka

Urządzaliśmy sypialnię i gabinet (ahahahaha!)

Świeciło nam słońce

sunny day

taki mamy klimat i taki mamy widok z okna

Biegaliśmy też po lesie:

tylko raz, także spokojnie :), nie schudliśmy

I to, wszystko My, Kaszmirowa*, we własnej, nudnej osobie.

*pluralis majestaticus